Mag ik me even voorstellen?
Mijn naam is Sylvia Houtermans, ben 51 jaar, getrouwd, en heb een zoon van 26, Bas. Hij woont een straat verder dan wij. Een heel fijn gevoe! M’n hele leven ben ik eigenlijk al creatief bezig geweest. Ik vind het gewoon heerlijk om met m’n handen iets te doen, iets te creëren. Van jongs af aan heb ik gebreid, gehaakt, geborduurd, geboortetegeltjes van gips gemaakt, poppen geboetseerd en zo nog veel meer dingen. Ik vond eigenlijk alles leuk. M’n hoofd liep over van de ideeën die ik had wat ik allemaal wilde doen.

M’n liefde voor het tekenen is in m’n jeugd al begonnen, eigenlijk toen ik nog een kind was en m’n “grote zus Rietje “, zag tekenen. Ze maakte de mooiste vrouwenportretten
En dat wilde ik eigenlijk ook, dus begon ik ook te tekenen en later toen ik getrouwd was, in m’n kleine atelier  te schilderen. Hier en daar kreeg ik een kleine opdracht, b.v. om voor de carnavalsvereniging iets te schilderen of voor het cafe in ons dorp voor de bühne. Als ik het nou zie, schaam ik me ervoor omdat ik toen nog helemaal niets van erhoudingen had geleerd en m’n kleine kamertje gewoon voor grote objecten niet geschikt is. Je kunt namelijk niet op afstand kijken en dat is heel belangrijk bij een schilderij of voor een groter werk.

M’n zus is overigens ook degene die  altijd als ik iets tekende, tegen me zei: “Mooi Sylvia, maar je moet op les gaan om de kneepjes van het vak te leren “. Ongeveer 3 jaar geleden ben ik tijdens een tentoonstelling in mijn woonplaats Lemiers (gemeente Vaals), Jan Veer tegen het lijf gelopen. We zijn in gesprek gekomen en in een mum van tijd zat ik bij Jan op schilderles en ging dus met olieverf schilderen, iets wat ik nog nooit gedaan had. Jan Veer schildert alleen met olieverf en zelf had ik alleen maar altijd met aquarell, acryl of krijt gewerkt.

Het was een hele uitdaging, de techniek waarin Jan lesgeeft is die van “de oude meesters “. Daar kan natuurlijk niemand zich iets bij voorstellen maar je moet heel veel geduld hebben, een olieverfschilderij is niet binnen een week klaar. Nou begrijp ik ook waarom deze schilderijen zo waardevol zijn, het is een immens werk.” Het A en O van schilderen is goed kijken “, dat is Jan Veer z’n lijfspreuk en dat herhaalt hij tot in den treure. Hij leert je het mengen van kleuren,dat, als je b.v. een lucht maakt, daar ook de kleuren van de aarde in terug moeten komen. Hij leert je hoe je schaduwen moet leggen of hoe je door een enkele penseelstreek de natuurlijke glans in ogen kunt creëren. En zo zijn er nog talloze tips die hij graag aan z’n leerlingen doorgeeft.Als je niet verder weet dan komt hij als een grote vriendelijke reus naar je toe gelopen en vertelt je hoe je het probleem
kunt oplossen. Als hij dan kijkt wat je doet zegt hij heel bemoedigend : “ Hééééél goed ! “ Zo is Jan. Onze "meester".

Bij Jan mag iedere cursist schilderen wat hij zelf wil want ieder mens houdt van andere dingen. Zo heb je b.v. Paul, hij maakt een zelfportret, waarop hij viool speelt, want hij is nota bene eerste violist van het Symfonieorkest Avanti in Maastricht. Het wordt een krachtig schilderij met veel expressie. Paul is een hele lieve en bescheiden man, je hoort hem de hele les niet. Alleen hoor je hem af en toe heel diep zuchten, zo geconcentreerd is hij.( En hij brengt altijd van die goddelijke wafels mee).  Dan heb je Sjeng, nog niet zo lang op les, maar maakt prachtige bloemenschilderijen. Hij geniet er denk ik wel van en het is leuk hem te zien zitten met z’n schort;  z'n vrouw was het beu iedere week  weer nieuwe verfvlekken en gelijk heeft ze. Dan heb je Piet, onze moppentapper. Als hij er is, is het altijd oergezellig, valt er altijd wat te lachen. Piet is al jaren bij  Jan op les en maakt de prachtigste landschappen. Wij noemen hem altijd onze boomspecialist. En dan die huisjes die hij schildert met al die bakstenen en dakpannen.... Wat een geduld!
Als Wally binnenkomt, waait er een frisse wind door het lokaal. Het is heerlijk om haar te horen lachen en praten met haar Italiaans accent. Soms versta ik haar niet en zeg ik wel eens "Ja" als ik gegarandeerd "Nee" had moeten zeggen. Ze maakt geweldige schilderijen met prachtige kleuren en haar specialiteit zijn clowns. Ze houdt er niet van om lang over een schilderij te doen en daarom vliegt ze als het ware met haar penseel over het doek. Als Saskia komt, is het nooit stil in het atelier. Ze kan uren achter elkaar praten over alles wat niet goed is in de wereld en wat en hoe we dat zouden moeten verbeteren. En gaat daar dan helemaal in op, lijkt het. Zij heeft het project Vaalsopdoek ook eigenlijk op sleeptouw genomen. Als Saskia een keer stil is, vraag iedereen haar de hele tijd of er wat aan de hand is. Maar, ondertussen maakt ze portretten waar wij op onze beurt helemaal stil van worden. Als je de portretten van haar meisjes, Dirkje en Sarah ziet, valt je mond vanzelf open, echt! 
Ikzelf nou ja, ik ben de knoeipot van de groep. Al hoef ik maar een wimpertje te schilderen, dan zie ik achteraf uit alsof ik een hele gevel in de verf gezet heb. Het liefste schilder ik portretten, dus mensen. Momenteel ben ik bezig met portretten van de kleinkinderen van m’n zus. Het was een kadootje voor haar zestigste verjaardag, ze is ondertussen al 61. Kun je nagaan.
Trouwens wil ik natuurlijk niet John en Hilde vergeten te vermelden, ook cursisten van Jan, maar op het moment niet in de gelegenheid om met ons te schilderen. Wegens hun baan. Jammer, we missen hen. John, met zijn moderne kunst en verhalen over Ushi en India en Hilde met haar dromen over een kunstvakantie in Toscane en de portretten van haar twee zoons die bijna af zijn. Maar wie weet in de toekomst misschien weer.
Over Jan wil ik alleen maar zeggen dat hij in mijn ogen een echte kunstenaar is met  een ongelooflijk talent. Hij heeft een geweldig gevoel voor kleuren en een waanzinnige kennis van schilderen, een blik voor dingen die een ander niet ziet. Ik bewonder hem oprecht en zou er  veel voor over hebben om zo te kunnen schilderen en ben trots van hem les te mogen hebben.

Ik zou nog wel uren kunnen doorgaan, maar wil nu als laatste vertellen over ons project. Tijdens de schilderles hebben we gekscherend een keer gezegd hoe leuk het zou zij om een heel groot schilderij te maken met een paar cursisten die daar zin in zouden hebben.Van het fantaseren erover is het nu dan werkelijkheid geworden en gaan we  daadwerkelijk een groot doek maken met een paar leerlingen van Jan en zijn dus nu “Veerlingen“. Ik doe hieraan mee omdat ik het een geweldige uitdaging vind door de grootte de duur en de moeilijkheidsgraad ervan. Daarbij vind ik het heerlijk om over Vaals, m’n geboorteplaats te schilderen met plekjes en personen die me aan het hart liggen. Het geweldige ervan is, dat de opbrengst een goed doel ten goede komt, voor Sishmaref, een dorp in Alaska, dat door de ijssmelting niet lang meer kan bestaan. Hier leggen wij dus ook een link naar hen: Wij schilderen onze geboorteplaats en zij moeten hun geboorteplaats verlaten. Ik hoop dat veel mensen het ook zo zien en niet denken : ”Dat is een "Ver-van-m’n-bed-show “. Er is tenslotte ook een leuke kant voor de Vaalsenaren en mensen in de omgeving aan, omdat het schilderij als het klaar is ergens een plekje in Vaals krijgt. Ik hoop tenminste dat de mensen het kunnen waarderen. Ik leg er de komende 3 jaar in ieder geval m’n hart en ziel in en kijk ernaar uit om samen met de andere Veerlingen iets moois van te maken.
Wat zou Jan hierop antwoorden? Hééééél goed……….!